Ο «Τσένταρ» σαν γνήσιος... τρελός Πανιώνιος έκανε το ταξίδι στην Πτολεμαΐδα μόνο και μόνο για να παρακολουθήσει από κοντά το φιλικό παιχνίδι...
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιωνίου επέστρεψε πρόσφατα από την Πτολεμαΐδα, όπου πέρασε δύο εβδομάδες έντονης προπόνησης και προετοιμασίας, δίνοντας και τρία φιλικά παιχνίδια.
Και αν τα πρώτα δύο, απέναντι σε ομάδες των Σκοπίων, αποτέλεσαν σχεδόν αυτονόητες εύκολες αναμετρήσεις, το τελευταίο, απέναντι στη Νίκη Βόλου, μία συνδιεκδικήτρια της ανόδου στη Super League 1, αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική δοκιμασία της ομάδας, η οποία, όπως και πέρυσι στη Νέα Ιωνία, έληξε με… νίκη της Νίκης κατά 1-0.
Οι ομοιότητες, όμως, τελειώνουν εκεί. Όπου πέρυσι η ομάδα του Πανιωνίου ήταν εμφανώς κατώτερη της Νίκης, και οι Νικιώτες χλεύαζαν τον Φαν Ντερ Βάτερ, φέτος ο Πανιώνιος ήταν ξεκάθαρα ανώτερος σε σχεδόν όλο το παιχνίδι, και οι Νικιώτες εντυπωσιάστηκαν και ρωτούσαν για τον Γιάκοβλεφ.
Είναι, βέβαια, νωρίς για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα. Εντούτοις, από τον αγώνα της περασμένης Πέμπτης, υπάρχουν αρκετά στοιχεία τα οποία αξίζει να κρατήσουμε:
Η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας
Οι προσμονές που γεννήθηκαν με την ανακοίνωση του Χουαν Φεράντο ως προπονητή, για μία ομάδα που παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, φαίνεται πως δεν είναι φρούδες ελπίδες – ο Πανιώνιος μπορεί να μη βρήκε δίχτυα, αλλά 60 περίπου λεπτά του αγώνα παίχτηκαν με τον Πανιώνιο να έχει κλείσει τη Νίκη στο αμυντικό της τρίτο. Από τη μία, η Νίκη δεν έχει παίξει άλλο φιλικό φέτος και ήταν προφανώς ανέτοιμη, από την άλλη όμως μιλάμε για ένα δυνατό ρόστερ, που ανανέωσε πολύ σημαντικούς παίκτες και απέκτησε ορισμένους από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στη Super League 2, όπως τον Νίκο Βαφέα και τον Λούκας Πολέτο. Αυτή, λοιπόν, η επιβολή του Πανιωνίου, έχει αξία.
Και ο βασικός λόγος που έχει αξία είναι ότι οι επιθετικογενείς παίκτες του Πανιωνίου επιτέλους φαίνεται να αισθάνονται ελεύθεροι να παίξουν το ποδόσφαιρο που ξέρουν και θέλουν. Από το σύστημα Νικοπολίδη που είχε πρώτο σκόρερ το αριστερό μπακ και το φοβικό 1-0 του Δερμιτζάκη, η ομάδα θέλει και μπορεί πια να τρέξει μπροστά – κάτι που αποτελεί παράπονο που έχει εκφράσει και ο Πρόεδρος της ΠΑΕ, αλλά ακόμα περισσότερο το φίλαθλο κοινό του Ιστορικού.
Προφανώς υπάρχει περιθώριο για βελτίωση: η πίεση του Πανιωνίου και το «κλείσιμο» της Νίκης, υποχρέωσε τους κυανέρυθρους να επιτίθενται παραπάνω από σέντρες απ’ όσο θα θέλαμε. Εντούτοις, είδαμε τους επιθετικούς του Πανιωνίου να πατάνε συχνά περιοχή, να επιχειρούν ευφάνταστες κινήσεις για να σπάσουν το μπλοκ και, στην περίπτωση του Ντίας ειδικά, να μη φοβούνται να σουτάρουν από απόσταση.
Η ταχύτητα, το πρες και οι αντεπιθέσεις
Στο κυανέρυθρο ρόστερ υπάρχουν πάρα πολλοί και πάρα πολύ ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές. Εκτός αυτού, υπάρχουν και πολύ γρήγοροι αθλητές. Το χαρακτηριστικό αυτό, με το οποίο ο Φοκάμ κέρδισε τις εντυπώσεις στο περσινό του ντεμπούτο (στο διπλό της Καλαμάτας), φαίνεται να είναι ένα στοιχείο στο οποίο θα χτίσει ο Φεράντο. Για το πρώτο ημίχρονο είδαμε τον Γκαντέλιο αριστερό μπακ, με τον Καμερουνέζο μπροστά του, των οποίων η ταχύτητα ήταν πραγματικά ασύλληπτη, με αποτέλεσμα η άμυνα της Νίκης να μην μπορεί να πάρει ανάσα – αν δεν ήταν ο Βαφέας, ο Πανιώνιος θα μπορούσε να είχε προηγηθεί με 3-0 στο πρώτο 15λεπτο, χάρη κυρίως σε αυτόν τον συνδυασμό.
Η ταχύτητα, όμως, χαρακτηρίζει γενικά την ομάδα: όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, οι φίλοι της Νίκης που έδωσαν το παρόν είχαν εντυπωσιαστεί από τον Γιάκοβλεφ, ο οποίος, όπως τον έχουμε μάθει, δεν σταμάτησε λεπτό να τρέχει και να καταθέτει την ψυχή του, ακόμα και στο φιλικό. Ή ο Βενάρδος, ο οποίος κέρδισε πέναλτι (πριν οι διαμαρτυρίες του Λουκίνα το μετατρέψουν σε φάουλ), ή ο Μάναλης και ο Πέττας, ο Αλεξανδράκης, ο Μόρσεϊ και ο Φελίσιο, αλλά και αρκετοί από τους μικρούς, όλοι αυτοί έδειξαν ότι θα «τρέξουν» κάθε αντίπαλο.
Και αυτή η ταχύτητα μεταφράζεται κυρίως στο πρέσινγκ και στις αντεπιθέσεις. Γιατί, μπορεί μεν ο Πανιώνιος να είχε συντριπτικό ποσοστό της κατοχής υπέρ του, αλλά στα διαστήματα που η μπάλα βρισκόταν σε βολιώτικα πόδια, αυτά τα δύο στοιχεία είναι που κράτησαν τον Πανιώνιο ανταγωνιστικό. Χαρακτηριστική η φάση στο 61’, όπου ο Φελίσιο έκλεψε χάρη στο ψηλό πρες και έβγαλε την αντεπίθεση μαζί με Μόρσεϊ και Αλεξανδράκη, από την οποία ούτε ο Μαλεζάς δεν ξέρει πως γλίτωσε η ομάδα του.
Η φαντασία
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο συχνά κατηγορείται πως είναι βαρετό, μηχανικό, συντηρητικό κ.ο.κ. Και πράγματι, τα τελευταία χρόνια, οι ομάδες του Πανιωνίου επανειλημμένα έχουν παρουσιάσει τέτοια εικόνα. Αυτός ο Πανιώνιος όμως δείχνει πρόθυμος να ρισκάρει και να δοκιμάσει να παίξει ένα πιο ορθόδοξο ποδόσφαιρο, στο οποίο στιγμές μαγείας μπορούν να κερδίσουν παιχνίδια, αν όχι πρωταθλήματα. Παίκτες όπως ο Πέττας, ο Μπαϊραμίδης και ο Αλεξανδράκης δεν δίστασαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, κάτι τσαχπίνικο, κινήσεις που δίνουν γεύση στο ποδόσφαιρο. Κινήσεις, οι οποίες, όταν υπάρχει ανάγκη, θα βγάζουν το φίδι από την τρύπα.
Φαντασία, όμως, βλέπουμε και στον πάγκο. Από τους 30 παίκτες που συμμετέχουν στην προετοιμασία, μόνο οι 3 τερματοφύλακες έχουν την ίδια αποστολή σε όλο το παιχνίδι. Όλοι οι υπόλοιποι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ένα ευέλικτο σχήμα, που δοκιμάζει πολλές διαφορετικές διόδους μπιλντ-απ και αμυντικές προσεγγίσεις, διαφορετικούς σχηματισμούς, αλλά και διαφορετικές θέσεις από αυτές που οι ποδοσφαιριστές μπορεί να έχουν συνηθίσει. Για παράδειγμα, ο Μόρσεϊ έχει παίξει ελάχιστα εξτρέμ, και ο Φελίσιο δεν έχει παίξει στην κορυφή· αντ’ αυτού έχουν βρεθεί κυρίως πίσω από το φορ, θέση στην οποία μάλιστα έχουν συνυπάρξει. Κι εκεί είναι που ο Φεράντο κρύβει ένα πραγματικά τρομακτικό ενδεχόμενο για τις αντίπαλες άμυνες: Γιάκοβλεφ, Μόρσεϊ, Φελίσιο, και Αλεξανδράκης, όλοι μαζί πίσω από τον Μάναλη, αποτελούν ίσως την πιο αποπνικτική επιθετική γραμμή που έχει εμφανιστεί στη Super League 2. Κι αυτό δεν φαίνεται καν να είναι το βασικό σύστημα της ομάδας!
Οι επιστροφές
Όλα τα παραπάνω είναι ίσως πρόωρα. Όμως, το πιο σημαντικό πράγμα που κρατάω από την Πτολεμαΐδα, είναι ότι είδαμε στον αγωνιστικό χώρο πολλούς ποδοσφαιριστές που είχα κυριολεκτικά χρόνια να δούμε. Έξι παίκτες, οι οποίοι είτε στη (διαλυθείσα πλέον!) Ντομζάλε, είτε στον Κένταυρο, είτε στην ανάρρωση από τη ρήξη χιαστού, είχαν εξαφανιστεί από τη Νέα Σμύρνη – αλλά δεν είχαν ξεχαστεί: ο Κώστας Χριστόπουλος έχει να φορέσει τα κυανέρυθρα από τις 19 Οκτώβρη του 24, ο Γιον Πρίφτι από τις 02/02/25, ο Δημήτρης Σκαφίδας από τις 30/03, και ο Γιάννης Αλεξανδράκης από τις 26/04, ενώ οι Αλέξανδρος Μπούρης και Αλέξανδρος Παυλόπουλος δεν είχαν προλάβει να αγωνιστούν σε επίσημο αγώνα με τον Ιστορικό.
Τέτοιες επιστροφές είναι η απόδειξη της σκληρής δουλειάς που αυτά τα παιδιά επενδύουν καθημερινά για το καλό και της ομάδας, αλλά και της εμπιστοσύνης που τους δείχνει η διοίκηση, σε μία περίοδο που, ειδικά στη Super League 2, τα συμβόλαια λύνονται εν μία νυκτί. Αν συνδυάσουμε την υπομονή αυτή απέναντι σε αυτούς τους αθλητές, συν τη μακρόχρονη παρουσία παικτών όπως ο Ζούλιας και ο Στούπης, η Πανιώνια διαφορετικότητα παραμένει ζωντανή.
Οι φίλαθλοι
Στον αγώνα παρευρέθησαν περίπου 50 φίλοι της Νίκης Βόλου (στο τέλος του αγώνα έβαλαν μάλιστα τον τερματοφύλακα της ομάδας τους, τον Γκαραβέλη, να τους βγάλει αναμνηστική φωτογραφία). Όπως και πέρυσι, στη Νέα Ιωνία, όσοι Πανιώνιοι παρευρέθηκαν στον αγώνα δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα, παρά μόνο τις επανειλημμένες εκδηλώσεις σεβασμού και αδελφοσύνης των Νικιωτών απέναντί τους. Γιατί υγιείς σχέσεις μεταξύ φιλάθλων μπορούν να υπάρχουν. Μακάρι αντίστοιχα θετικές εικόνες να ακολουθούν τον Ιστορικό, αλλά και τη Super League 2 συνολικά, σε όλη την Ελλάδα.
Επιμέλεια: Τσένταρ...
ολα καλά, όταν όμως στο ρόστερ έχουμε μόνιμα το καλό και φιλότιμο παιδί, που όμως ακόμα σαν επιθετικός βραζιλιάνος, έχει βάλει 1 γκολ και επιμένουμε για τρίτο χρόνο να τον κρατάμε ενεργό... κάτι δεν μου στέκει καλά... δεν τον δοκιμάζουμε σαν επιτελικό μέσο....., πού ξέρεις...
ΑπάντησηΔιαγραφή