Στον αθλητισμό και σε κάθε μορφή αντιπαράθεσης, υπάρχουν όρια. Τα οποία όταν δεν ξεπερνιούνται θεωρούνται όπως το λέμε... καζούρα!
Όμως... όμως... Υπάρχουν όρια και καταστάσεις τα οποία ούτε πρέπει να έρχονται σε κουβέντα, ούτε σε σύγκριση.
Η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, ο ξεριζωμός του ελληνισμού από τα παράλια της Ιωνίας, η σφαγή στη Μάνα Σμύρνη, αποτελούν κομμάτι της ιστορίας μας. Κομμάτι της ιστορίας. Και ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σμύρνης όντας πρόσφυγας, σαν σύλλογος, έχοντας δει αθλητές του να σφαγιάζονται στη Σμύρνη, αποτελεί τον συνεχιστή την προσφυγιάς, τον φάρο και τη ζωντανή ιστορία όχι μόνο του αθλητισμού, αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης!
Όταν λοιπόν, η υποδοχή της ομάδας που επικράτησε με το σπαθί της, μέσα στην Καλαμάτα, από εκατοντάδες φιλάθλους της, συγκρίνεται με την σφαγή στη Σμύρνη από τον Κεμάλ, τότε κύριε Γεωργούντζο είστε εκτός τόπου και χρόνου και οι απόψεις και οι σκέψεις σας μοιάζουν... επικίνδυνες!
Ελπίζω πως οι αρμόδιοι φορείς θα δουν το ντροπιαστικό απόσπασμα και θα πράξουν αναλόγως.
Η Σμύρνη Μάνα καίγεται...
Βασικα,δεν μπορει να,το χωνευσει. Καλα να μην πω πολλα. Ο τυπος ειναι πρπφανως παρανοικος η βλεπει τερμα το χαρτζηλικη απο τον Πρασσα πως,τον λενε,και εχει αγριεψει.
ΑπάντησηΔιαγραφή