Γράφει ο Αλέξανδρος Προϊστορικός...
Γράφει ο Αλέξανδρος Προϊστορικός...
Μετά τη μεγάλη νίκη-πρόκριση επί της ΑΕΚ, ο Πανιώνιος μπαίνει αισιώς στο πιο απαιτητικό κομμάτι της σεζόν, εκεί όπου οι «δηλώσεις» και η θεωρία δοκιμάζονται στο γήπεδο. Μπροστά του έχει δύο ημιτελικούς με τον Παναθηναϊκό για το Conference Cup (19-25/2) και άλλον ένα για το Final-4 του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό (5/3), ενώ παράλληλα το πρωτάθλημα μπαίνει στην τελική του ευθεία. Δεν είναι απλώς μια δύσκολη περίοδος. Είναι το σημείο όπου μια ήδη Ιστορική για τον Πανιώνιο σεζόν μπορεί να γίνει ακόμα πιο μαγική, με την κατάκτηση των τροπαίων που διεκδικεί για πρώτη φορά στην υπεραιωνόβια ιστορία του.
Για να καταλάβουμε πού βρίσκεται σήμερα η ομάδα, πρέπει να δούμε την πορεία της όλη τη χρονιά, ξεκινώντας από τον πρώτο γύρο, όπου η ομάδα ήταν σταθερά ανταγωνιστική, αλλά όχι κυρίαρχη: Απέναντι στους μεγάλους αντιπάλους της (Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και Θήρα) κινούνταν γύρω στο 37-38% στην επίθεση. Στο Ρέντη, για παράδειγμα, είχε 71% θετική υποδοχή, αλλά τελείωσε το παιχνίδι με 38% στην επίθεση και ήττα 3-1. Με απλά λόγια, η πρώτη μπάλα ήταν καλή, αλλά δεν μετατρεπόταν σε πόντο με συνέπεια.
Στον δεύτερο γύρο, η εικόνα άλλαξε. Στη νίκη 3-1 επί του Ολυμπιακού στη Νέα Σμύρνη, η θετική υποδοχή ήταν χαμηλότερη (51%), αλλά η επίθεση ανέβηκε στο 44%. Στο 3-2 με τον ΠΑΟΚ έφτασε στο 45%. Αυτή η διαφορά δεν είναι συγκυριακή και δεν προέκυψε από μια καλή βραδιά του Πανιώνιου ή μια κακή του αντιπάλου. Αντίθετα, δείχνει ουσιαστική αλλαγή του ρυθμού και της φιλοσοφίας: πιο ενεργό κέντρο και καλύτερο transition. Η ομάδα δεν χρειάζεται πλέον τέλεια υποδοχή για να παράγει καλύτερες επιθέσεις.
Τα... «αγκάθια»
Σε αυτό το σημείο μπαίνει η συζήτηση για την νέα πασαδόρο, με κάποιους να εκφράζουν αμφιβολίες τόσο για το χρονικό σημείο της αλλαγής και την δυνατότητα να δέσει σύντομα με την υπόλοιπη ομάδα, όσο και για την συνολική ποιότητα της πολύπειρης Γαλλίδας Νίνα Στογίλκοβιτς. Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα. Η επιθετική παραγωγή του Πανιωνίου απέναντι στους βασικούς ανταγωνιστές αυξήθηκε: Η ομάδα παίζει πιο γρήγορα, πιο επιθετικά, με μεγαλύτερο μεν ρίσκο, αλλά και υψηλότερο ταβάνι. Το 44-45% απέναντι σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.
Κομβικό πρόσωπο, φυσικά, παραμένει η Rahimova. Με γυμνό μάτι δεν φαίνεται παίκτρια που ξεκινά εκρηκτικά από το πρώτο σετ. Συχνά χρειάζεται κάποιο χρόνο προσαρμογής. Όσο όμως προχωρά το παιχνίδι, ανεβάζει την απόδοσή της. Βρίσκει ρυθμό στο δεύτερο και τρίτο σετ και εκεί ανεβάζει την ομάδα. Tο κρίσιμο σημείο δεν δείχνει να είναι αν θα πάρει μπάλες από νωρίς, αλλά το συνολικό φορτίο όταν το παιχνίδι κρίνεται στο tie-brake. Στο 3-2 με τον Παναθηναϊκό, όπου έφτασε τις 57 επιθέσεις, η επίθεση της ομάδας έπεσε στο 33% στο πέμπτο σετ. Αντίθετα, στο 3-1 με τον Ολυμπιακό, με 32 επιθέσεις συνολικά, κράτησε 41% και η ομάδα 44%. Το κρίσιμο άρα είναι να υπάρξει καλή διαχείριση του μεγαλύτερου επιθετικού asset του φετινού Πανιώνιου, ώστε να μπει στο τέλος του αγώνα με ενέργεια και καθαρό μυαλό.
Η ήττα από τη Θέτιδα και το εκτεταμένο rotation του κόουτς Νέσιτς προκάλεσαν επίσης κάποιες αντιδράσεις. Η αίσθηση ότι «χαρίστηκε» ένα παιχνίδι που ίσως επηρεάσει το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs, φυσιολογικά δημιουργεί αμφιβολίες. Όμως, η σεζόν δεν θα κριθεί στους βαθμούς και στο όντως σημαντικό πλεονέκτημα έδρας αλλά στην αντοχή και τη διάρκεια που θα επιδείξουν τα κορίτσια του Πανιωνίου στο μαραθώνιο μιας σεζόν πρωταθλητισμού σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετέχουν. Με 17 παιχνίδια σε δύο μήνες, ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και Final 4 μπροστά, η επιλογή ήταν ξεκάθαρη: να προστατευθεί ο βασικός κορμός για τα μεγάλα ραντεβού. Αν αυτό τελικά δικαιωθεί, θα φανεί τώρα.
Αξίζει να θυμηθούμε και το παράδειγμα του Παναθηναϊκού. Αήττητος σε 24 παιχνίδια, μπήκε στο κρίσιμο παιχνίδι Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ και ηττήθηκε 1-3 στην έδρα του, λίγες μέρες μετά την εκτός έδρας νίκη επί του ίδιου αντιπάλου στο πρωτάθλημα. Με την ίδια σύνθεση, χωρίς rotation, είχε 50% επίθεση στο πρωτάθλημα και 36% στο κύπελλο. Προφανώς στο βόλεϊ παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες. Όμως είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς ότι όταν παίζεις διαρκώς στο κόκκινο, κάποια στιγμή το πληρώνεις - εκτός αν διαθέτεις τέτοιο βάθος ώστε η ένταση να μην έχει κόστος.
Πώς η δίψα (για τίτλους) γίνεται Ιστορία…
Μπροστά μας έχουμε δύο ημιτελικούς-φωτιά. Τα δεδομένα δείχνουν ένα απλό αλλά κρίσιμο μοτίβο: όταν η επίθεση κινείται γύρω στο 38%, το παιχνίδι δυσκολεύει. Όταν ανεβαίνει πάνω από 42-44%, η ομάδα παίρνει τον έλεγχο. Οι αριθμοί δεν λένε φυσικά όλη την αλήθεια, αλλά είναι το μόνο εργαλείο για να μετρήσουμε πιθανότητες. Και στα δύο παιχνίδια πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό φάνηκε ότι η διαφορά είναι μικρή και τα ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες. Εκεί θα μετρήσουν η διάρκεια και το καθαρό μυαλό στις κρίσιμες μπάλες. Το ίδιο και στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό, το παιχνίδι δεν θα κριθεί στο πάθος, αλλά στην αποτελεσματικότητα.
Ο Πανιώνιος δεν είναι πια η ομάδα που ξεκίνησε ως πολλά υποσχόμενη τον Οκτώβριο. Είναι πιο ώριμη, πιο γρήγορη, πιο επιθετική και τελικά πιο επικίνδυνη. Το παιχνίδι της έχει μεγαλύτερο ρίσκο, αλλά και μεγαλύτερη δυναμική. Βρίσκεται στο σημείο όπου δεν αρκεί πια να είναι «καλή» και «ανταγωνιστική». Αυτά τα έχει αποδείξει. Τώρα πρέπει να επιβεβαιώσει ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος συνεχόμενων «τελικών» και τελικά, το βάρος των ίδιων των τροπαίων που διεκδικεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια