Γράφει ο Αλέξανδρος Προϊστορικός...
Από την αποθέωση στην αμφισβήτηση, το κλίμα στον Πανιώνιο αλλάζει αστραπιαία. Πώς από τον ενθουσιασμό της νίκης περνάμε στην ισοπέδωση της ήττας, και πώς χάνεται στην πορεία μια νηφάλια προσέγγιση της πραγματικότητας;
Στο παρόν κείμενο εστιάζουμε σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ γυναικών, τρία τμήματα που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο βάρος των προσδοκιών μας, της Πανιώνιας συζήτησης και της συναισθηματικής φόρτισης. Τρία παραδείγματα όπου αποτυπώνεται καθαρά ένα κοινό μοτίβο: δουλειά, επενδύσεις, λάθη και διορθώσεις, αλλά και μια μόνιμη ασυμφωνία ανάμεσα σε αυτό που χτίζεται και αυτό που αντιλαμβάνεται ο κόσμος.
Ποδόσφαιρο: Από το «χτίσιμο» στο «μόνο άνοδος»
Στο ποδόσφαιρο, η διοίκηση Ρούπτσου ανέλαβε αφού είχε εξασφαλιστεί η άνοδος στη Super League 2, παραλαμβάνοντας έναν σύλλογο καταχρεωμένο και οργανωτικά αποδιοργανωμένο, παρότι πολλά είχαν ήδη μπει σε σωστή βάση από τον Ερασιτέχνη στα δύσκολα χρόνια. Από την αρχή μίλησε για ένα τριετές πλάνο επιστροφής στην Super League, με προτεραιότητα τη διαγραφή χρεών, τη σταθεροποίηση και την επαναφορά των «εργοστασιακών ρυθμίσεων» του Πανιώνιου, της δημιουργίας δηλαδή των ποδοσφαιρικών αστέρων του μέλλοντος, μέσα από καλά οργανωμένες ακαδημίες.
Κατά τη διάρκεια της φετινής σεζόν, το πλάνο προσαρμόστηκε σε διετές, με σαφή πλέον στόχευση την άνοδο από φέτος. Αυτή η αλλαγή είχε σημασία, γιατί μετέφερε το πλαίσιο της συζήτησης από το «χτίζουμε» στο «πρέπει».
Παράλληλα, σε επίπεδο υποδομών έχουν γίνει σημαντικές κινήσεις: δέσμευση για ρύθμιση χρεών προηγούμενων ετών έως το τέλος της σεζόν, πρόοδος στο θέμα ιδιόκτητου προπονητικού κέντρου και, μέχρι να ολοκληρωθεί, εξασφάλιση σταθερής προπονητικής βάσης - κάτι αυτονόητο για επαγγελματικό σύλλογο, αλλά ζητούμενο για τον Πανιώνιο των προηγούμενων χρόνων.
Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στις ακαδημίες και στη δημιουργία παικτών, τόσο από τα «σπλάχνα» του συλλόγου όσο και μέσω συνεργαζόμενων ακαδημιών σε όλη την Ελλάδα, μια στρατηγική που ήδη φαίνεται να αποδίδει. Παράλληλα, συνεχίζονται μικροβελτιώσεις στις εγκαταστάσεις, με στόχο τον σταδιακό εκσυγχρονισμό του γηπέδου.
Υπάρχει επίσης ένα στοιχείο που συχνά αγνοείται: η ΠΑΕ έχει δείξει ότι ακούει την κριτική. Η φετινή επιλογή προπονητή για παράδειγμα, ήταν συνειδητή στροφή προς μια πιο ασφαλή και δοκιμασμένη λύση, μετά το περσινό πείραμα που αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων και δικαίως αμφισβητήθηκε. Αυτό δείχνει προσαρμοστικότητα και διάθεση διόρθωσης των κακώς κειμένων.
Στο κομμάτι της επικοινωνίας, η εικόνα είναι σύνθετη. Από τη μία, δεν υπάρχει σταθερή και συστηματική ενημέρωση για ζητήματα καθημερινότητας (αποδεσμεύσεις, δανεισμοί, τραυματισμοί και τα διάφορα… μυστήρια της Super League 2), κάτι που δημιουργεί κενά και φημολογία. Από την άλλη, ο ίδιος ο Πρόεδρος έχει μιλήσει επανειλημμένα δημόσια και έχει καλέσει τους φιλάθλους να τον συναντήσουν, τόσο σε συγκεκριμένα ανοιχτά ραντεβού όσο και ιδιωτικά, αν κάποιος το επιθυμεί. Πρόκειται για στάση διαφάνειας, που όμως δεν υποκαθιστά την ανάγκη θεσμικής, σταθερής επικοινωνίας προς το σύνολο.
Το βασικό σημείο τριβής παραμένει η επιλογή να μη λειτουργήσει παρασκηνιακά, σε ένα πρωτάθλημα που φαίνεται να απαιτεί τέτοιες ισορροπίες, σε συνδυασμό με την επιμονή ότι το υπάρχον ρόστερ αρκεί για την άνοδο, την ώρα που τα αποτελέσματα δεν το επιβεβαιώνουν με συνέπεια. Εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η υπομονή του κόσμου.
Μπάσκετ: Υψηλές προσδοκίες, απότομη προσγείωση
Στο μπάσκετ, η χρονιά ξεκίνησε με εντυπωσιακές κινήσεις. Το κλειστό της Γλυφάδας μετατράπηκε από πέρσι σε γήπεδο-κόσμημα, φέτος εξασφαλίστηκε η συμμετοχή στο EuroCup, έγιναν ακριβές μεταγραφές και η ομάδα διέθετε ένα από τα μεγαλύτερα μπάτζετ της κατηγορίας. Η δήλωση του κ. Μικρόπουλου στην αρχή της χρονιάς για διεκδίκηση ενός τίτλου εντός τριετίας ανέβασαν τις προσδοκίες.
Οι αγωνιστικές επιλογές, όμως, δεν δικαίωσαν τη φιλοδοξία. Ο αρχικός προπονητής δεν λειτούργησε, το ρόστερ δεν είχε συνοχή και ο σοβαρός τραυματισμός του Λούντζη επιβάρυνε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Το αρνητικό σερί ήρθε γρήγορα.
Η διοίκηση προχώρησε σε αλλαγές, όχι χωρίς κόστος αλλά χωρίς πανικό, καταλήγοντας στον Μάρκοβιτς, ο οποίος, μαζί με τις νέες μεταγραφές, έχει αλλάξει αισθητά την εικόνα της ομάδας. Ωστόσο, το κλίμα είχε ήδη επιβαρυνθεί, ιδιαίτερα μετά από δηλώσεις που εκλήφθηκαν ως αιχμή προς τους φιλάθλους.
Την ίδια στιγμή, η ΚΑΕ δείχνει και ένα άλλο πρόσωπο: κοινωνικές δράσεις, βραβεύσεις ιστορικών μορφών του Πανιώνιου, βελτιωμένη επικοινωνία μετά την… καταιγίδα, προσφορές στα εισιτήρια και μεγαλύτερη στήριξη των φιλάθλων στα εκτός έδρας. Παρ’ όλα αυτά, οι μεγάλες δηλώσεις χωρίς αγωνιστική συνέπεια κόστισαν εμπιστοσύνη - και αυτή δεν επιστρέφει αυτόματα, δημιουργώντας εύλογες αμφιβολίες για το τι θα συμβεί αν τα αποτελέσματα στραβώσουν ξανά.
Βόλεϊ γυναικών: Όταν το αποτέλεσμα αλλάζει το αφήγημα
Στο βόλεϊ γυναικών βλέπουμε ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί φέτος το συναισθηματικό εκκρεμές γύρω από τον Πανιώνιο. Η διοίκηση επένδυσε σοβαρά και έγκαιρα, προχωρώντας σε μεταγραφές πολύ υψηλού επιπέδου για τα ελληνικά δεδομένα, και δήλωσε ξεκάθαρα ότι η ομάδα μπαίνει σε καθεστώς πρωταθλητισμού.
Η αρχή της σεζόν δεν συνοδεύτηκε από επιτυχίες. Οι πρώτες ήττες έφεραν έντονη αμφισβήτηση, σχόλια για υπερβολικές δηλώσεις, κριτική προς τη διοίκηση και αμφιβολίες για το αν το εγχείρημα είχε «χτιστεί σωστά». Η υψηλή στόχευση, αντί να λειτουργήσει προστατευτικά, λειτούργησε πιεστικά: κάθε αρνητικό αποτέλεσμα διαβαζόταν ως επιβεβαίωση ότι «κάτι δεν πάει καλά».
Η εικόνα αυτή άλλαξε θεαματικά στη συνέχεια. Η κατάκτηση του Super Cup απέναντι στον Ολυμπιακό, η σταθερή ευρωπαϊκή πορεία που έφερε την ομάδα στους «8» του Challenge Cup και οι συνεχόμενες νίκες στο πρωτάθλημα μετέτρεψαν την αμφισβήτηση σε καθολική αποθέωση. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, το αφήγημα αντιστράφηκε πλήρως: από επιφυλακτικότητα και γκρίνια, σε ενθουσιασμό και υπερηφάνεια.
Σε οργανωτικό επίπεδο, η ομάδα λειτουργεί σε υψηλό επίπεδο: αναβαθμισμένο γήπεδο, εφαρμογή Video Check εντός και εκτός έδρας ήδη από πέρσι, έντονη και σύγχρονη επικοινωνία, ανάπτυξη ακαδημιών και ισχυρό χορηγικό πλαίσιο. Όλα αυτά υπήρχαν από την αρχή της σεζόν. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η οργάνωση, αλλά η ανάγνωση των αποτελεσμάτων.
Το βόλεϊ γυναικών, λοιπόν, δεν είναι μόνο παράδειγμα επιτυχημένου σχεδιασμού. Είναι και καθρέφτης της συμπεριφοράς μας: γρήγορη αμφισβήτηση όταν τα αποτελέσματα δεν επιβεβαιώνουν άμεσα τις προσδοκίες, και εξίσου γρήγορη αποθέωση όταν έρθει η αγωνιστική δικαίωση.
Συλλογική μνήμη και κοινωνική πίεση
Υπάρχει, βέβαια, και κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι Πανιώνιοι κουβαλάμε πολλά. Όχι μόνο ιστορικά, αλλά πολύ συγκεκριμένα και πρόσφατα. Τα τελευταία έξι-επτά χρόνια ο σύλλογος βολόδερνε στις μικρές κατηγορίες, με διαδοχικές απογοητεύσεις, τεράστια χρέη, αβεβαιότητα και διαρκή αίσθηση ότι το χάος παραμονεύει. Αυτή η εμπειρία αφήνει αποτύπωμα: δημιουργεί καχυποψία, μειώνει την αντοχή και κάνει κάθε στραβή να μοιάζει με επιστροφή σε έναν εφιάλτη που όλοι θέλουμε να αφήσουμε πίσω.
Την ίδια στιγμή, η κοινωνική πραγματικότητα είναι ασφυκτική για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Η καθημερινότητα πιέζει, οι προοπτικές στενεύουν και οι μικρές χαρές αποκτούν δυσανάλογη σημασία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι νίκες του Πανιωνίου λειτουργούν ως διέξοδος, ως ανάσα, ως υπενθύμιση ότι κάτι μπορεί να πάει καλά. Όταν αυτό συμβαίνει, ο ενθουσιασμός μας συνεπαίρνει. Όταν δεν συμβαίνει, η απογοήτευση γίνεται οργή.
Αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη για ψυχραιμία. Εξηγεί, όμως, γιατί το συναισθηματικό εκκρεμές κινείται τόσο βίαια και γιατί η υπομονή μοιάζει συχνά πολυτέλεια.
Το μεγάλο στοίχημα
Σε όλα τα παραπάνω τμήματα υπάρχει δουλειά, επένδυση και πρόθεση. Υπάρχουν λάθη, καθυστερήσεις και αστοχίες. Αυτό που λείπει είναι μια σταθερή, αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον σύλλογο και τον κόσμο του.
Ο φίλαθλος του Πανιωνίου δεν αντιδρά υπερβολικά επειδή είναι αχάριστος. Αντιδρά επειδή είναι πολλαπλά «καμένος», και δεν εμπιστεύεται εύκολα. Και όταν δεν εμπιστεύεσαι, κάθε στραβή μοιάζει με προμήνυμα κατάρρευσης.
Το πραγματικό στοίχημα λοιπόν, δεν είναι μόνο οι νίκες και οι άνοδοι, αλλά η ωριμότητα και από τις δύο πλευρές. Οι φίλαθλοι να κρίνουμε πορείες και όχι στιγμές, και οι διοικήσεις να χτίζουν εμπιστοσύνη με σχέδιο, διαφάνεια και ψυχραιμία, χωρίς να εγκλωβίζονται σε κάθε -πολλές φορές άδικη- αντίδραση.
Αν κάτι δείχνει τελικά αυτή η σεζόν, είναι ότι ο Πανιώνιος δεν έχει ανάγκη από περισσότερη ένταση, αλλά από περισσότερη συνύπαρξη. Κόσμος και διοικήσεις δεν είναι απέναντι στρατόπεδα, αλλά κομμάτια του ίδιου οργανισμού. Όταν οι αντιδράσεις γίνονται με μέτρο και οι απαντήσεις με ψυχραιμία, όταν η κριτική δεν ισοπεδώνει και η διοίκηση δεν αμύνεται σπασμωδικά, τότε οι δυνάμεις μπορούν να λειτουργούν προωθητικά. Όχι για να εξαφανιστούν οι διαφωνίες, αλλά για να υπηρετούν έναν κοινό στόχο: έναν Πανιώνιο που χτίζεται με διάρκεια, αντέχει στις δυσκολίες και προχωρά μπροστά με ενωμένες τις δυνάμεις του.
Γιατί διαφορετικά, ό,τι κι αν χτιστεί, θα παραμένει πάντα εύθραυστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια