Γράφει ο Αλέξανδρος Προϊστορικός...
Το ερώτημα του τίτλου ακούγεται αρκετά συχνά από πολλούς Πανιώνιους φιλάθλους και -σύμφωνα με τα στοιχεία- δεν είναι αβάσιμο. Ο Πανιώνιος έχει χάσει το 1ο σετ σε 9 από τα 25 παιχνίδια του τη φετινή σεζόν (36%). Το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο από εκείνο των άμεσων ανταγωνιστών μας: του Παναθηναϊκού (9%) και του Ολυμπιακού (26%). Άρα ναι, υπάρχει διαφορά στην εκκίνηση των αγώνων.
Η ανάγνωση όμως δεν τελειώνει εκεί. Από τα 9 παιχνίδια στα οποία ο Πανιώνιος βρέθηκε πίσω 0-1 στα σετ, κέρδισε τα 6, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη σχετικά άνετη επικράτηση επί του Ολυμπιακού. Οι τρεις ήττες ήρθαν εκτός έδρας και απέναντι σε Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Άρα, το χαμένο πρώτο σετ από μόνο του δεν είναι καταδικαστικό. Γίνεται πρόβλημα όταν συνδυάζεται με δυνατούς αντιπάλους και απαιτητική έδρα.
Ο μέσος όρος διαφοράς στα χαμένα πρώτα σετ είναι περίπου -4,9 πόντοι. Δεν είναι προφανώς οριακή η διαφορά, είναι καθαρή αλλά και… ελεγχόμενη, δηλαδή δεν πρόκειται για αγωνιστική κατάρρευση με το καλημέρα. Και εδώ αξίζει να εξεταστεί και η πλευρά των αντιπάλων. Απέναντι στον Πανιώνιο, ειδικά ομάδες που δεν έχουν την πίεση του αποτελέσματος, μπαίνουν συχνά με μεγαλύτερο ρίσκο. Πιο επιθετικά σερβίς, γρήγορες αποφάσεις και μικρότερη ψυχολογική πίεση. Αν το ρίσκο βγει, δημιουργείται γρήγορα διαφορά. Αν όχι, το ματς ισορροπεί μέσα στο σετ.
Αυτό συνδέεται και με την ίδια την αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας. Ο Πανιώνιος δεν είναι ομάδα που «στραγγαλίζει» από το πρώτο ράλι. Δεν βασίζεται τόσο στην εκρηκτικότητα ή στον αιφνιδιασμό. Είναι ομάδα που διαβάζει το παιχνίδι, προσαρμόζεται, αλλάζει κατανομή επίθεσης (βγάζοντας κι άλλες παίκτριες πλην της Ραχίμοβα σε θέση βολής), διορθώνει την υποδοχή και σταδιακά ανεβάζει την ένταση. Είναι ομάδα ρυθμού.
Το πραγματικό κλειδί, ωστόσο, δεν βρίσκεται στο 1ο σετ αλλά στο 2ο. Στα παιχνίδια που τελικά κερδήθηκαν, η αντίδραση ήρθε άμεσα. Στα παιχνίδια που χάθηκαν, χάθηκε και το 2ο σετ (με μέσο όρο -3.7 πόντους). Δηλαδή όταν η προσαρμογή δεν γίνεται μέσα στο 2ο σετ, το παιχνίδι χάνεται. Στο 2ο σετ με τον Παναθηναϊκό, για παράδειγμα, ο Πανιώνιος είχε καλύτερο ποσοστό επίθεσης (38% έναντι 35%), αλλά έχασε λόγω δικών του λαθών (10 έναντι 3). Άρα δεν υστέρησε αγωνιστικά, αλλά στα κρίσιμα σημεία έκανε περισσότερα λάθη και ίσως ρίσκαρε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν.
Υπάρχει όμως και κάτι που δεν αποτυπώνεται σε ποσοστά. Όταν το παιχνίδι δεν ξεκινά ιδανικά, δεν διακρίνεται πανικός, ένταση ή βιασύνη στα πρόσωπα των παικτριών και του κόουτς. Δεν υπάρχουν νεύρα, δεν αλλάζει η «στάση σώματος» της ομάδας. Υπάρχει ηρεμία, υπομονή και πίστη στο πλάνο. Αυτό δεν εγγυάται πάντα νίκες, αλλά μάλλον εξηγεί γιατί τόσα παιχνίδια ανατρέπονται. Η ψυχραιμία της ομάδας δεν είναι χαλαρότητα ή αδιαφορία, αλλά στοιχείο αγωνιστικής ωριμότητας.
Και τώρα πάμε στο ζουμί. Τι σημαίνουν όλα αυτά ενόψει πιθανής διασταύρωσης με τον Παναθηναϊκό στο Challenge Cup αλλά και στα playoffs του πρωταθλήματος; Ότι το 1ο σετ από μόνο του δεν θα κρίνει τίποτα. Αυτό που κρίνει τα παιχνίδια είναι η ταχύτητα προσαρμογής και η μείωση των λαθών όταν το παιχνίδι ισορροπεί. Ο Παναθηναϊκός πράγματι μπαίνει με μεγαλύτερη ένταση από την πρώτη στιγμή, αλλά και ο Πανιώνιος έχει αποδείξει ότι μπορεί να φτάσει στο ίδιο επίπεδο. Αυτό που χρειάζεται είναι καλύτερο «διάβασμα» και μεγαλύτερη συνέπεια από την αρχή και καλύτερη διαχείριση στα κομβικά σημεία.
Άρα, το συμπέρασμα δεν είναι ότι ο Πανιώνιος «χαρίζει» πρώτα σετ. Είναι ότι χρειάζεται να μεταφέρει την πειθαρχία και το «διάβασμα» που δείχνει από το 2ο σετ… στο πρώτο. Τα στοιχεία δείχνουν ανθεκτικότητα και δυνατότητα ανατροπής. Δείχνουν όμως και ότι απέναντι σε κορυφαίο αντίπαλο και απαιτητικό περιβάλλον (έδρες, συνεχόμενα παιχνίδια κλπ.) δεν υπάρχει περιθώριο καθυστέρησης ή πολλών λαθών. Αυτό είναι το επόμενο στοίχημα για τα κορίτσια του Νέσιτς, και εκεί ίσως κριθεί το πραγματικό ταβάνι της ομάδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια